Azijnpisser - Stoppen met roken dagboek

Dus ook ik maar weer opnieuw.

Hier lig ik dan, oud, eenzaam en onbemind in mijn haast versleten slaapzak. Het is koud en ook niet warm te krijgen in mijn hok hier 2 hoog achter. De kou komt binnen via ontelbare kieren en tochtgaten en mijn slaapzak zal wel voor de zomer zijn. Mijn hersenen gepijnigd door een kater worden gekoeld door de stroom aan koude lucht hier in mijn kamer. De halve bak spaghetti staat nog naast me op de stoel. Die blijft wel lekker koel zo en kan vanavond zo weer in de magnetron. De enige warmte komt op dit moment nog van mijn laatste vriend, de Schultenbräu die helemaal vanzelf nu lekker koud staat.

Toen ik pas gestopt was met het roken dacht ik dat het gevoel van eenzaamheid veroorzaakt werd door het gemis van die andere vriend, de sigaret. Hoe dom!! Ook toen ik nog rookte voelde ik me eenzaam en onbemind en daar is dus helemaal niets in veranderd. Ik dicht de sigaret soms eigenschappen toe die het helemaal niet bezit. Het is die grote koude wereld buiten waar iedereen maar bezig is met zichzelf en de Elfstedentocht die zorgt voor mijn gevoelens van eenzaamheid. Daar kan geen sigaret meer iets aan doen.

Alles lijkt ook zo zinloos op dit moment. Het enige waarin ik goed ben is iets niet te doen. Niet echt iets om super trots op te zijn. Alle dingen waar ik wel iets voor moet doen zijn gedoemd om te mislukken zoals altijd al het geval was. De zekerheid van mislukken maakt dat ik meestal al niet eens begin.

Ik sta dus weer eens onderaan de berg met die grote ronde steen. Wetende dat het zinloos is die steen weer naar boven te duwen zoals Sisyphus. Zinloos zoals het hele leven zinloos lijkt hier vanuit mijn slaapzak.

Zinloos ook zoals het roken. Ik begin er maar gewoon niet weer aan.

Toen ik pas gestopt was met het roken was ik manisch depressief.

Nu ben ik alleen nog maar depressief!!!

Dat betekend gewoon dat ik voor de helft genezen ben alleen maar door iets niet te doen.

En ik vind er niets meer aan.

Iets niet doen is zooooo gemakkelijk!

Wel begin ik een beetje bang te worden voor mijn AOW en pensioen op dit moment. Er zijn zoveel mensen die stoppen met roken en die leven straks allemaal langer. Die krijgen dus allemaal veel langer een Aow en pensioen. Daar komt nu ook nog eens bij dat ik waarschijnlijk ook nog eens, ongewild, langer ga leven. Nog langer een armoedig en doelloos bestaan op weg naar het einde dat steeds verder weg lijkt.

Was ik steeds in de veronderstelling dat mijn inmiddels flink toegenomen gewicht en mijn opgeschroefde Schultenbrau consumptie nivellerend zouden werken voor wat betreft mijn toegenomen levensverwachting, las ik vandaag dat dat eigenlijk best meevalt. Niets is zo slecht en levensduur verkortend als roken zeggen de mensen die er verstand van menen te hebben.

Ik hoop nu hier een beetje begrip te vinden voor deze ambivalente gevoelens bij mij op dit moment. Mijn kerstdagen zijn nu al verziekt. Niet dat ik ooit leuke kerstdagen heb gekend maar ik hield altijd hoop. Die hoop is nu alweer vervlogen.

Ondanks dit alles wil ik jullie wel een fijne kerst en een geweldig nieuw jaar toewensen.